اضافه به علاقمندي ها (Add To Favorites)         
صفحه اصلی > تولید ویژه عکس > جاذبه های تاریخی و طبیعی

جاذبه های تاریخی و طبیعی
آهو مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
دوشنبه ، 3 شهریور 1393 ، 06:58

آهو یا غزال شامل گونه‌های زیادی از بزکوهی و سرده غزال است و یا در گذشته چنین در نظر گرفته می‌شد. آهوها به عنوان جانورانی چابک شناخته می‌شوند. آن‌ها می‌توانند ناگهانی سرعت خود را به ۹۷ کیلومتر یا ۶۰ مایل در ساعت برساند و یا هنگام دویدن سرعت خود را در ۴۸ کیلومتر (۳۰ مایل) در ساعت نگه دارد.

 آهوها بیشتر در صحراها، مرغزارها (زمین‌های چمن) و ساوانای آفریقا، جنوب غرب آسیا، آسیای میانه و شبه‌قاره هند دیده می‌شوند. این جانور بیشتر به صورت گله‌ای زندگی می‌کنند و از گیاهان نرم و لطیف و برگ‌ها می‌خورد و کمتر به گیاهان خشن رو می‌آورد.

آهوها اندام به نسبت کوچکی دارند. بلندی بیشتر آن‌ها تا شانه، میان ۶۱ تا ۱۱۰ سانتی متر (۲ تا ۳٫۵ پا) است و رنگ آن‌ها قهوه‌ای مایل به زرد است. آهوها در سه نژاد غزال، اودورکاس و نانجر دسته بندی می‌شوند. خود غزال‌ها ۱۳ گونه دارند که چهار گونهٔ آن‌ها نابود شده‌است (آهوی قرمز، آهوی عربی، آهوی ملکهٔ سبا و آهوی سعودی) و بیشتر آهوهایی که جان سالم به در برده‌اند در خطر نابودی اند. آن‌هایی که نزدیک ترین خویشاوندی را به غزال‌ها دارند عبارتند از آهوهای تبتی، مغولی (گونه‌هایی از نژاد پروکاپرا) سیاه آسیایی یا سرویکاپرا، ایمپالای و اسپرینگباک آفریقایی است.

یکی از خانواده‌های گستردهٔ آهوها، آهوی تامسون است (تامسون اودورکاس) بلندی آن‌ها تا شانه ۵۲ تا ۶۷ سانتی متر (۲۰ تا ۲۶ اینچ) و رنگ آن‌ها قهوه‌ای و سپید همراه با یک نوار سیاه‌است. نرهای آن‌ها شاخ‌های بلند و بیشتر خمیده دارند. آرام تر می‌دوند ولی پرش‌های بلندی پیش از گریز دارند. این جانور در خطر حیوانات درنده مانند شیرها یا یوزپلنگ‌ها است.واژهٔ Gazelle یا غزال در ریشه عربی است. که نخستین بار وارد زبان فرانسوی میانه و سپس در نزدیکی‌های سال ۱۶۰۰ از فرانسوی وارد انگلیسی شد.

مردمان عرب به صورت سنتی به شکار آهو می‌رفتند. این جانور در ادبیات عرب نماد زیبایی زنان بوده‌است.برخی زبان شناسان بر این باورند که واژهٔ غزل که گونه‌ای شعر در ادبیات عاشقانه‌است بیشتر به دلیل همانندسازی زیبایی معشوق و آهو به یکدیگر، این چنین نامگذاری شده‌است.

آهوها در سه نژاد و چندین گونه دسته بندی می‌شوند که شامل :جبیر آهوی گواتردار ایرانی غزال هندی آهوی کوهی می باشد.


(( درشبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))


آهو آهو      آهو آهو

 

آهو آهو       آهو آهو

 

آخرین بروز رسانی مطلب در دوشنبه ، 3 شهریور 1393 ، 07:14
 
پنگوئن مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
يكشنبه ، 2 شهریور 1393 ، 18:35

پنگوئن‌ها پرندگانی هستند که نمی‌توانند پرواز کنند، اما خیلی خوب شنا می‌کنند و بیشتر زندگی‌شان را در دریا می‌گذرانند، آنها پرهای ضدآب و براقی دارند که به خشک نگهداشتن بیشتر پوستشان کمک می‌کند، آنها نسبت به اکثر پرندگان، پرهای بیشتری دارند، اما هر سال پرهای قدیمیشان می‌ریزد و پرهای جدیدی برایشان رشد می‌کند.

شاه پنگوئن بزرگترین گونه است . قدش در حال ایستاده حدود یک متر است و تقریبا ۴۰ کیلوگرم وزن دارد زیرا زیر پوستش لایه ضخیمی چربی دارد که به وی تحمل زمستانهای سخت قطب را می دهد , جائیکه درجه حرارت تا ۶۰ درجه زیر صفر کاهش می یابد . آنچه بیش از هر چیز عجیب می نماید اینست که در فروردین ماه هر سال یعنی وقتی پاییز قطب جنوب شروع می شود و زمستان نزدیک می گردد شاه پنگوئن ها دریا را که مملو از مواد غذایی است را ترک می کنند . در حالی که برای سرمای سختی که در پیش است لایه چربی ضخیمی تدارک دیده اند به طرف جنوب بر روی یخها به حرکت در می آیند .

وقتی به زمین خشک رسیدن علیرغم سرمای زیاد جفتگیری می کنند . در ماههای اردیبهشت و خرداد پنگوئن ماده یک تخم می گذارد و بلافاصله آنرا تحویل پنگوئن نر می دهد. پنگوئن نر انرا در میان پاهای پره دار که پر از رگهای خونی است و در نتیجه کاملا گرم است جای می دهد .و از بالا نیز آنرا با کیسه ای که به منظور نگهداری از تخم در هر دو جنس وجود دارد می پوشاند . پنگوئن‌های نر و ماده خیلی شبیه هم به‌نظر می‌رسند، پنگوئن‌ها دارای رنگ‌های متضادند، شکمشان روشن‌تر است و پشتشان سیاه است .

خیلی‌ها فکر می‌کنند پنگوئن‌ها در نیمکره شمالی و قطب شمال زندگی می‌کنند، اما همه پنگوئن‌ها در نیمکره جنوبی (قطب جنوب) زندگی می‌کنند. آنها در آب و هواهای مختلف، از مناطق گرمسیر استوایی تا قاره قطب جنوب یخ‌زده زندگی می‌کنند، این پرندگان بی‌دفاع معمولا در جزایری که جانوران درنده ندارد یا روی بخش‌های دورافتاده یک قاره زندگی می‌کنند، هیچ کس نمی داند چرا این پرندگان عجیب چنین سرزمین ناسازگاری را با سرمای شدید و خطرات فراوان آن برای تولید مثل انتخاب کرده اند . اما موفقیت آنها در تولید مثل و تضمین بقای نسل نشان دهنده انتخاب صحیح آنهاست .در حالی که برای مقابله با سرمای شدید کاملا مجهزند به نقطه ای مهاجرت می کنند که امکان هیچ گونه مزاحمتی برای آنان وجود ندارد زیرا هیچ یک از دشمنان آنها توانایی مقاومت در برابر چنان آب و هوای سختی را ندارد .

تغذیه پنگوئن‌ها در اقیانوس است، آنها ماهی، خرچنگ‌ و ماهی مرکب می‌خورند. پس از تخمگذاری پنگوئن ماده، او تخم را به طرف پنگوئن نر روی زمین قِل می‌دهد و پنگوئن نر، تخم را به مدت ۴۵ روز روی پاهایش نگه می‌دارد تا گرم بماند و با یخ‌ها تماس پیدا نکد. نکته جالب اینجاست که قل دادن تخم از پنگوئن ماده به طرف پنگوئن نر، باید در کمتر از دو دقیقه انجام شود وگرنه تخم یخ می‌زند و نوزاد از بین می‌رود. در مدت ۴۵ روزی که پرنده نر تخم‌ها را روی پاهایش نگه می‌دارد و می‌ایستد، پنگوئن ماده می‌رود و دنبال غذا می‌گردد، معمولا نر در یک جا ثابت می ایستد زیرا در این مدت غذا نمی خورد و باید کمتر انرژی مصرف کند .


(( درشبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))


پنگوئن پنگوئن     پنگوئن پنگوئن

 

پنگوئن پنگوئن     پنگوئن پنگوئن     

آخرین بروز رسانی مطلب در دوشنبه ، 3 شهریور 1393 ، 07:48
 
آبشار گرینه مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
يكشنبه ، 2 شهریور 1393 ، 07:15

آبشار گرینه در موقعیت جغرافیایی N360932 E591058 در استان خراسان رضوی واقع است. آبشار گرینه در فاصله 6 کیلومتری شمال روستایی به همین نام در میان دره ای سرسبز به نام باغرود قرار گرفته است.

برای دسترسی به آبشار از روستای گرینه به سمت شمال حرکت کنید. پس از طی مسافتی در حدود 1.5 کیلومتر در دره رودخانه، به محل انشعاب رودخانه به دو بخش شمالی و شرقی خواهید رسید. ادامه مسیر دره شمالی به آبشار گرینه منتهی می شود. این روستا در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی نیشابور در چهارده کیلومتری شمال جادهٔ اصلی (مشهد-نیشابور) و در ضلع شرقی شهر توریستی دررود و شهر زیارتی قدمگاه و در دامنهٔ کوه واقع شده‌است.

اساسا گرینه یک روستای توریستی نیست اما طبیعت گسترده دره های سبز زیبا و رودخانه ای دل انگیز با سرچشمه ها و انشعابات فراوان دارد. روستای چناران در فاصلهٔ ۳ کیلومتری گرینه قرار دارد. گرینه از لغت گبرینه به معنای محل زندگی زرتشتیان آمده‌است.

هم‌اکنون در محل قدیمی روستا (گرینه کهنه) آثار قدیمی مثل قبر و حمام زرتشتی‌ها مشاهده می‌شود. این روستا در طول تاریخ خود چند بار تغییر مکان داده و از محل قدیمی خود که به گرینه کهنه شهرت یافته به محلی مرتفع در روی تپهای در مجاورت مکان فعلی انتقال یافت و هماکنون نیز در دامنهی کوه قرار دارد.

یکی از اهداف طبیعتگردانی که به این روستا میآیند صعود به قلهی زیبای قوچگرد با ارتفاعی نزدیک به 3000 متر میباشد.دیگر مناطق پرطرفدار این روستا نظیر آبشار طبیعی "پایتخت" ، رودخانه مرغزار، منطقهی بکر "چوب بند" و... می باشد.


(( درشبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))


 آبشار گرینه آبشار گرینه       آبشار گرینه آبشار گرینه

 

 آبشار گرینه آبشار گرینه      آبشار گرینه آبشار گرینه

آخرین بروز رسانی مطلب در دوشنبه ، 3 شهریور 1393 ، 07:22
 
دلفین مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
شنبه ، 1 شهریور 1393 ، 18:24

دُلفین‌ها پستاندارانی دریازی از راسته آب‌بازسانان هستند که رابطه نزدیکی با نهنگ‌ها و گرازماهی‌ها دارند. اجداد این جانوران جفت‌سمانی بودند که نزدیک به ۵۰ میلیون سال پیش برای پیدا کردن غذا از خشکی به دریا وارد شدند.

به صورت تقریبی ۴۰ گونه دلفین وجود دارد که در ۱۷ سرده گوناگون رده‌بندی شده‌اند. بدن دلفین‌ها در طی میلیون‌ها سال به تدریج برای زندگی در آب تطابق یافته است. دلفین‌ها و دیگر آب‌بازسانان برای حرکت در آب باله دارند و دمشان همچون ایجادکننده پیش‌رانش کار می‌کند. بدنشان نیز به گونه‌ای است که برای شنای هر چه سریع‌تر در آب و ماندگاری برای مدت زمان بیشتر در آن با یک بار نفس‌گیری مناسب است.

نیاز به پدید آوردن سامانه‌های عصبی پیشرفته برای پژواک‌یابی در آب باعث شده است که دلفین‌ها مغزهای بزرگ و به نسبت پیچیده‌تری به دست آورند. چنین چیزی توانایی‌های ادراکی بالایی به آن‌ها بخشیده که باعث شده است در میان بعضی از آن‌ها، گونه‌ای فرهنگ نمودار باشد. آن‌ها همانند بسیاری دیگر پستانداران فرزندانشان را زنده به دنیا می‌آورند و به آن‌ها شیر می‌دهند.

زیستن گروهی در بسیاری از انواع دلفین‌ها به آن‌ها کمک می‌کند تا خطرات زندگی در طبیعت را برای خود و فرزندانشان کمینه سازند. آن‌ها از توانایی‌هایی چون تولید سونار و شنوایی بسیار قوی برای یافتن طعمه‌هایشان بهره می‌گیرند. غذای این جانوران را ماهی و سرپایان تشکیل می‌دهند. نهنگ قاتل اما تنها دلفینی است که پستانداران دریایی بزرگ را نیز شکار می‌کند. اعضای دو گروه عمده دلفین‌های اقیانوسی و دلفین‌های رودخانه‌ای در همه آب‌های آزاد جهان و همچنین در بعضی رودخانه‌های در امتداد آب شیرین یافت می‌شوند.

به دلیل توانایی‌های هوشی بالا، ظاهر دوستانه، و جنب و جوش همیشگی‌شان، دلفین‌ها از گذشته در طول تاریخ توجه انسان‌ها را به خود جلب کرده‌اند. آن‌ها نه تنها در فرهنگ و هنر آدمیان حضور پیدا کرده‌اند، که انسان‌ها از دلفین‌ها برای کاربردهای گوناگونی چون یافتن ماهی، مین‌یابی، و حتا خوردن گوشتشان بهره گرفته‌اند.

نام دلفین از واژه یونانی دلفیس (δελφίς) آمده که مرتبط با واژه دلفوس (δελφύς) به معنای «رَحِم» در این زبان است.از این رو می‌توان نام این جاندار را به «ماهی‌ای که دارای رَحِم است» تعبیر کرد.نام این جانور در هرمزگان «کراره» است. دلفین را به زبان محلی در بوشهر «پیسو» می‌نامند.اگرچه همه ۳۳ عضو تیره دلفین‌سانان به همراه دلفین‌های رودخانه‌ای گونه‌ای «دلفین» شناخته می‌شوند، از دلفین‌های بزرگ‌جثه‌ای که طولی بیشتر از ۸ متر داشته باشند اغلب با عنوان «نهنگ» یاد می‌شود. برای نمونه، نهنگ قاتل و نهنگ خلبان هر دو گونه‌هایی از دلفین هستند.


(( درشبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))


دلفین دلفین     دلفین دلفین

 

دلفیدلفینن     دلفین دلفین

آخرین بروز رسانی مطلب در دوشنبه ، 3 شهریور 1393 ، 07:35
 
آتشکده آذربرزین مهر مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
شنبه ، 1 شهریور 1393 ، 09:18

این آتشكده در دوره پیش از اسلام ، عهد ساسانی در ناحیه ریوند قرار داشته و یكی از سه آتشكده مهم زرتشتیان به شمار می آید . وجود آتشكده برزین مهر حاكی از این است كه این شهر قبل از اسلام از جایگاه ویژه ای بر خوردار بوده است . احتمال میرود این آتشكده همان آتشكده برزین مهر باشد. محل شهر باستانی كاملا مشخص نیست. این آتشكده هم اكنون در ناحیه ریوند قرار دارد. در شاهنامه فردوسی نام این منطقه به صورت ریونیز آمده است و قدمت آن 5000 سال بیان شده است. وجود این آتشكده نشان از اهمیت این منطقه در گذشته های دور دارد.

آتشکده آذربرزین ‌مهر یکی از سه آتشکده بزرگ دوره ساسانیان و آتشکده دهقانان ‌است. این آتشکده در ارتفاع ۲۰۶۱متری از سطح دریا و در کوهستان ریوند بین شاهرود ، سبزوار و در حوالی روستای فشتنق قرار دارد . آتشکده آذربرزین ‌مهر در زبان پهلوی به نام آتور بورگین میتر خوانده می‌ شود به معنی آتش مهر بالنده است . مکان آتشکده‌ برزین مهر ( به معنی آتش مهر بالنده ) را که ویژه ‌ی کشاورزان یا برزیگران بوده در کوه ریوند می ‌دانند .

تاریخ ساخت آتشکده آذربرزین‌ مهر بسیار کهن است به طوری که به زمان اشو زرتشت بازمی‌ گردد و در بند 8 از فصل 17 بندهش آمده است : آذربرزین مهر تا زمان گشتاسب در گردش بوده و پناه جهان تا اینکه اشو زرتشت اسپنتمان دین آورد و گشتاسب شاه دینش را پذیرفت ، آنگاه گشتاسب آتش مقدس را در کوه ریومند در آذر برزین مهر قرار داد . در کنار این آتشکده گیاهی به نام ریواس وجود دارد که طبق مدارک و شواهد موجود در دوره آریایی‌ ها ( هزاره اول تا سوم قبل از میلاد ) از این گیاه نوشیدنی به نام هَومَه درست می ‌شد و در مراسم دینی و مذهبی آریایی‌ ها مورد استفاده قرار می ‌گرفت . موبد اردشیر آذرگشسب درباره‌ ی آتشکده آذربرزین ‌مهر می ‌آورد که ‌: این همان آتشی است که به روایتی اشوزرتشت در زمان برگزیده‌ شدن به پیامبری در دست داشت و دست او را نمی‌ سوزاند .

در جایی دیگراز « بندهش » آمده است : « ریوند کوه در خراسان است ( که ) آذر بر‌زین مهر در آن قرار دارد . » باز در بندهش آمده است : « کوه گنابد در همان پشت گشتاسبان است ، ( از ) آنجا به طرف ریوند ، که محل آذربر‌زین‌ مهر است ، نه فر‌سنگ است به سوی باختر . » در بخشی از کتاب روایات پهلوی نیز چنین می‌ خوانیم که : « هرمزد ، آذربرزین‌مهر را بدان پاداش که گشتاسب به دین آهیخته شد به‌ گونه‌ ی آتش بهرام به پشته ‌ی گشتاسبان بنشاند » . در کتاب بندهش هندی نوشته شده است که گشتاسب به کوه ریوند که پشته‌ی گشتاسبان گویند آن ( آذربرزین مهر ) را به دادگاه نشانید .


(( درشبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))

 

 آتشکده آذربرزین مهر آتشکده آذربرزین مهر       آتشکده آذربرزین مهر آتشکده آذربرزین مهر

 

 آتشکده آذربرزین مهر آتشکده آذربرزین مهر       آتشکده آذربرزین مهر آتشکده آذربرزین مهر


 

 

آخرین بروز رسانی مطلب در يكشنبه ، 2 شهریور 1393 ، 07:07
 
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعدی > انتها >>

صفحه 4 از 59