اضافه به علاقمندي ها (Add To Favorites)         
صفحه اصلی > تولید ویژه عکس > جاذبه های تاریخی و طبیعی

تازه ترین تولید ویژه تصویری



برای نمایش فیلم این افزونه را دانلود کنید

آرشیو



جاذبه های تاریخی و طبیعی
سردر دانشگاه تهران مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
چهارشنبه ، 18 تیر 1393 ، 10:58

سردر دانشگاه تهران در سال‌های ۱۳۴۵-۱۳۴۶ خورشیدی بر پایه طرحی از کوروش فرزامی یکی از دانشجویان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران ساخته شد. محاسب این طرح سیمون سرکیسیان بود.

طراحی سر در دانشگاه در انتقال پیام های نمادین دانشگاه نقش به سزایی دارد به خصوص نقشی که دانشگاه در جهان امروزی دارد و اگر آن دانشگاه تهران باشد که این اهمیت بسیار حساس تر است؛ زیرا نه تنها در سطح ملی سمبل تمام نمای علم، دانش، معرفت و نماد زندگی شیرین و پر هیجان دانشجویی است، بلکه در خارج از کشور نیز معرف نامداران دانشگاه ها است.

این سردر بر روی اسکناس های پنجاه تومانی نمادی از مرکز علم و دانش کشور و برای بسیاری از گردشگران تداعی کننده تهران است. برخی معتقدند: این طرح الهام گرفته از تصویر خیالی دو پرنده ای است که بال هایشان را برای اوج گرفتن و برخاستن از زمین، باز کرده اند. علم و دانش به دو بال تشبیه شده اند که ورود به دانشگاه با آن دو ممکن است و خروج از دانشگاه نیز با تقویت این بال ها موجب صعود افراد بر فراز اجتماع خود و پاسداری از آن می شود .

عده ای دیگر آن را به عنوان کتابی که به صورت باز در مقابل دیدگان گذارده شده باشد، می دانند که بیانگر ارزش مطالعه و تحقیق است.هوشنگ سیحون که طلایه دار معماری نوگراست، در باره طرح سردر دانشگاه می گوید: « این بنا که به صورت بتن مسلح عریان (بتن آرمه اکسپوز) اجرا شده است، طوری که پایه ها از کنار هم به بالا می روند؛ نمادی از آزادی و آزادگی و مثبت اندیشی است و اگر از دور به این سازه نگاه شود، پایه که نزدیک هم هستند؛ در بالا یک فضای باز شبیه طاق شکسته ایرانی را نشان می دهد که مبین به کارگیری معماری اصیل ایرانی در این کار مدرن است.

 اگرچه تاریخ ساخت سردر را در سال های ۴۶-۴۵ می دانند، اما تا سال ۱۳۴۸ هیچ سندی در خصوص آن در آرشیو دانشگاه مشاهده نشده است. در نشریه شماره ۲ «هنر معماری» (تیر، مرداد، شهریور ۱۳۴۸) عکس هایی از سردر دانشگاه تهران به چاپ رسیده است و در ذیل آن نام طراح و محاسب سردر آورده شده است (این منبع نیز طراح را کوروش فرزامی و محاسب آن را سیمون سرکیسیان ذکر کرده است). علاوه بر این در کتابچه راهنمای دانشگاه تهران (۱۳۵۱) نیز عکس سردر چاپ شده است.

 

(( در شبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))


 سردردانشگاه تهران سردردانشگاه تهران      سردردانشگاه تهران سردردانشگاه تهران

 

 سردردانشگاه تهران سردردانشگاه تهران      سردردانشگاه تهران سردردانشگاه تهران

 

 

 

آخرین بروز رسانی مطلب در پنجشنبه ، 19 تیر 1393 ، 11:31
 
غار چال‌ نخجیر مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
سه شنبه ، 17 تیر 1393 ، 18:23

تا سال 1367، در منطقه چال‌نخجیر آوایی هولناک و هراس ‌انگیزکه با صدای ریزش آب شتابان در هم می‌آمیخت هول و هراسی ژرف در دل مردمانی که برای گردآوری گیاهان دارویی و شکار به این محل می‌رفتند ایجاد میکرد که چه داستان‌هایی درباره آن بر زبان‌ها رانده شد. شکافی در دل سنگ‌های کوه بوده که به علت وزش باد به درون آن و نبود مجرای خروجی بزرگ، به مانند حنجره‌ایی منقبض وعصبی صدایی هولناک و هراس‌انگیز از آن به گوش می‌رسیده است که باعث وحشت مردمان می‌شده است.

این صدای دهشت‌آور از ورود مردمی که برای گردآوری گیاهان دارویی و شکار به این محل می‌رفتند به سمت این شکاف جلوگیری می‌کرده است. نخجیر به معنای شکار بوده و چال ‌نخجیر به معنای شکارگاه است. در سال 1367 در اثر یك انفجار توسط سازمان آب، یادگاری بسیار زیبا از دوران سوم زمین‌شناسی با گذشته‌ای هفتاد میلیون ساله، شناسایی گردید. این غار چال‌نخجیر نام گرفت. در آن سال برای نخستین بار غارنوردی به نام شادروان کامران سلیمانی تا ژرفای 500 متری در غار پیش می‌رود و به علت تمام شدن نخ ردزنی‌اش مجبور به بازگشت می‌شود.

یک سال بعد یعنی در سال 1368 تیمی سه نفره غارنوردان دکتر فریدون بیاتانی، شادروان کامران سلیمانی و بهمن رستمی به قصد کشف وارد غار می‌شوند. تا ششصد متری نخست غار، مسیر مشترك و در امتداد جنوب به شمال است. پس از آن دارای دو انشعاب می‌شود یكی به سوی شمال‌شرق و دیگری به شمال‌غرب امتداد می‌یابد. طول كل هر كدام از شعب حدود یكهزاروسیصد متر است. سراسر مسیر این غار افقی است. حدود 95% از بدنه غار پوشیده از چكنده (Stalactite) و چكیده (Stalagmite) است و فقط 5% باقیمانده سنگی است، كه این خود بر زیبایی چشم‌نواز غار می‌افزاید.

غار چال‌نخجیر از تالارهای گوناگونی تشكیل شده كه كوچكترین آن به متر 3*5*20 و بزرگترین آن به متر 30*40*120 گستردگی دارد. پیش‌بینی می‌شود این غار 8 تا 10 کیلومتر ژرفا داشته باشد. زیباترین تالار آن، تالار چهل‌ستون نام دارد كه با انواع چكیده و چكنده‌های گوناگون و رنگ‌های خیره‌كننده پوشیده شده است. از دیگر تالارهای این غار می‌توان تالار سفره عروس، دریاچه، برزخ، باغ وحش، چهل‌چراغ، آیینه، جانوران و تالار زیبائی‌ها را نام برد. این غار با قدمت 70 میلیون ساله، مسیر پرپیچ و خم، کریستال‌ها و اسفنج‌های بلورین کلسیت، زیبایی‌های سقف و دیوارهای غار و ارتفاع و شکاف‌های آن، باغ‌های مرجانی، دالان‌ها، دهلیزها، حوضچه‌های متعدد، قندیل‌های مخروطی، بلورهای شیشه‌ای، توده‌های به شکل گل‌کلمی، سوزنی، شاخ‌ نباتی، پرده‌ای، جرقه‌ای، فندقی، اسفنجی، نقل بادامی و در پایان دریاچه زیبای غار حیرت بازدید کنندگان را در پی‌ دارد.

این آذین‌بندی بلورین و اسفنجی کف، دیوارها و سقف از ناب‌ترین و زیباترین نمونه‌های موجود در جهان بوده به غار جلوه‌ای وصف‌ناپذیر داده و آن را به صورت یکی از شگفت‌انگیزترین غارهای جهان درآورده است. در گنجینه شگفتی‌آفرین و چشم‌گیر این شگفتی آفرینش و این موزه قندیل‌های ایران، سنگ‌های تزئینی با شکل‌های گوناگون مانند عقاب، لاک‌پشت، گوزن، انسان، کبوتر و تندیس‌های شگرف بلورین ایجاد شده است که بیشتر آنان از جنس آهک است. گزافه سخن نیست اگر گفته باشیم ین غار در نوع خود در ایران و شاید در آسیا بی‌مانند است. هر بیننده ا‌ی، هرچند خام‌ و خُرد، که یک بار موفق به دیدار از این غار شود چنان جذب زیبائی‌های آفرینش یگانه هستی خواهد شد که همواره اشتیاق دیدار دوباره از غار را خواهد داشت.بیشتر غارهای طبیعی از سنگ‌های آهکی تشکیل شده‌اند که متعلق به گروه سنگ‌های رسوبی هستند. ویژگی مهم سنگ‌های آهکی، حل شدن آنها در آب‌های حاوی دی اکسید کربنی CO2 است. این آذین‌بندی آهکی به رنگ‌های گوناگون دیده می‌شوند.


(( در شبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))

 

 غار چال‌ نخجیر غار چال‌ نخجیر       غار چال‌ نخجیر غار چال‌ نخجیر

 

 غار چال‌ نخجیر غار چال‌ نخجیر       غار چال‌ نخجیر غار چال‌ نخجیر

 

 

آخرین بروز رسانی مطلب در چهارشنبه ، 18 تیر 1393 ، 11:31
 
بقعه هفت دختران مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
سه شنبه ، 17 تیر 1393 ، 11:14

هفت دختران منسوب به امام موسی کاظم (ع) است که به روایتی از خانواده بزرگان ایرانی دوران صفوی، و به روایتی دیگر از احفاد شاه خلیل الله و از سادات حسینی است. بقعه هفت دختران در تهران و در خیابان شهید مصطفی خمینی قرار گرفته است. بنا با اندکی چرخش نسبت به محور شمالی- جنوبی متوجه جهت قبله است. زیارتگاه مجاور کوچه شهید درویش نوری، در خیابان شهید مصطفی خمینی، جای گرفته است.رو به روی بقعه، مسجد قدیمی موسی بن جعفر مشهور به مسجد هفت دختران قرار دارد که هیچ ارتباطی با بقعه هفت دختران ندارد و فقط نام آن مشترک است. در امتداد جنوبی کوچه درویش نوری نیز تکیه رضا قلی خان قرار دارد که امروزه به مسجد تبدیل شده است. ظاهراً ارتباط بقعه با فضای پیرامون خود در گذشته نیز به همین صورت بوده است. در گذشته، بقعه به مساحت چهل متر مربع و به پلاک 1258 در بخش 9 تهران قرار داشت و آغاز کوچه هفت دختران، کوچه رضا قلی خان و سرانجامش، خیابان سیروس بود.

روی کتیبه ای در جداره رو به روی بقعه تاریخ 1335 خورشیدی نوشته شده است. خانه مجاور ضلع شمالی بقعه نیز قدیمی اند و بیش از هفتاد سال قدمت دارد. بیشتر ابنیه اطراف مسکونی و قدیمی است و عناصر و فضاهای با ارزش بسیاری، از نظر معماری، در آن ها دیده می شود.هر چند دخل و تصریفات، خراب کردن ها و نوسازی های بسیار موجب تغییر بافت قدیمی محل شده است. درباره نام و نشان صاحبان بقعه در کتاب کنزالانساب آمده است که دختران سواد بن امام موسی کاظم(ع) به نام های «حبیبه، رقیه، فاطمه، ساره، هاجر و تاجر»، از بغداد روی به ولایت ری نهادند، چون به موضع تهران رسیدند، ایشان را شهید کردند. ( کنزالانساب، ص68) از آنجایی که در تهران و اطراف آن بقعه دیگری به نام هفت دختران وجود ندارد، احتمال دارد این بقعه به یادبود آن ها بنا شده باشد. گرچه باید در نظر داشت که بقاع فردی دیگری نیز، که هریک به یکی از این دختران منسوب است، وجود دارد. از آن میان می توان به بی بی رقیه مدفون در شهر ری اشاره کرد که وی نیز از نوادگان امام موسی کاظم(ع) است. روایت های محلی تصریح دارند، که هفت دختران از نوادگان دختر موسی بن جعفر(ع) هستند.

معتمدی درباره شخصیت های مدفون در این مکان می گوید: «درباره هفت دختران و اینکه چه کسانی بوده اند و این نام کی و چگونه پیدا شده است، اطلاع دقیقی در دست نیست. تنها نکته ای که تاکنون در این باره دیده شده است، قصه ای عامه پسند است که میرزا محمودخان ثقفی به زبان انگلیسی در کتاب در سایه امپراتوری، نقل کرده است که در اینجا ذکر می شود: «هفت دختران امامزاده کوچکی نزدیک تکیه بود که در آن هفت دختر ایرانی از خانواده بزرگان که به تقدیس معروف است که قبل از دوران صفویه که اجداد ما با ترکمن ها جنگ می کردند، این هفت خواهر خواستار اجازه جنگ شدند، با اینکه مرسوم روز نبود و چون با مخالفت رو به رو شدند لباس مردانه پوشیده و صورت ها را بسته به جنگ رفتند. هنگامی که پدرشان به خانه بازگشت آنان را در منزل نیافت به محل جنگ رفتند. هنگامی که پدرشان به خانه بازگشت آنان را در منزل نیافت به محل جنگ رفت و اجساد دختران خود را پیدا کرد. آنان را در این محل دفن کرد و مدفنشان کم کم بدل به امامزاده گردید که مورد توجه زنان تهران است. هر شب جمعه خانواده ها هفت شمع بر روی مقبره روشن می کردند».


(( در شبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))


   بقعه هفت دختران بقعه هفت دختران       بقعه هفت دختران بقعه هفت دختران

 

 بقعه هفت دختران بقعه هفت دختران       بقعه هفت دختران بقعه هفت دختران


 

 

آخرین بروز رسانی مطلب در چهارشنبه ، 18 تیر 1393 ، 11:21
 
روستای کنگ (ماسوله دوم) مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
دوشنبه ، 16 تیر 1393 ، 18:44

روستای پلکانی کنگ در ۱۹ کیلومتری غرب طرقبه و ۲۹ کیلومتری مشهد قرار دارد و آخرین روستا در محور دره رودخانه کنگ می باشد که از طریق یک جاده آسفالته به روستای نغندر و سپس شهر طرقبه و از آنجا به شهر مشهد مرتبط می‌شود و ماسوله‌ای دیگر را از دوران قبل از اسلام به نمایش می‌گذارد.

کنگ در لغت دو معنادارد: پرنده‌ای قوی پنجه که در مناطق کوهستانی زندگی می‌کند و در دگر معنا از آن به عنوان دژی مستحکم تعبیر شده است.روستای کنگ در دامنه کوه های بینالود و در ۲۹ کیلومتری غرب مشهد و در ۱۹ درجه و ۳۶درجه عرض و ۱۳درجه و ۵۹ درجه طول جغرافیایی واقع شده است.خانه های روستا دارای ساختار پلکانی می باشند و به علت اقلیم روستا، جهت باد و جهت تابش خورشید، خانه ها در راستای شمال شرقی جنوب غربی ایجاد شده اند تا در مصرف انرژی صرفه جویی صورت پذیرد.

در ساخت خانه ها از مصالح محلی مانند سنگ، خشت، چوب و کاه گل استفاده شده است و اکثر بنا های روستای کنگ بیش از دو یا سه طبقه هستند که عموماً از 3 یا 4 اتاق و گاه مشاهده شده که دارای بیش از 5 اتاق می باشند و در بدنه شامل سطوح کاهگلی دیوار هایی است که در ترکیب با پنجره های مربع شکل و ایوان های چوبی زیبا، منظره چشم نواز را ایجاد کرده است.

کوه‌ها و ارتفاعات و چشم‌اندازهای زیبا کنگ یکی از جاذبه‌های طبیعی و دیدنی حومه مشهد به شمار میرود و برای فعالیت‌های تفریحی و ورزشی مناسب است.کنگ به دلیل چشم اندازهای کوهستانی زیبا و وجود چشمه ها و درختان گوناگون بر دامنه کوهپایه های آن، بسیار مورد علاقه کوهنوردان میباشد. معماری روستای کنگ شباهت بسیاری به معماری ماسوله دارد و تقریباً بام هر خانه به عنوان حیات منزل بالاتر محسوب می شود.

از دیگر جاذبه های تاریخی این روستا می توان به رباط پای کوه کنگ یا رباط شاه عباسی در انتهای دره کنگ و بر روی دامنه ای مشرف به رودخانه کنگ اشاره کرد. این رباط در دو مسیر دسترسی دارد یکی از سمت دره و دیگری از سمت کوهستان، فاصله این رباط تا روستای کنگ با پای پیاده حدود یک ساعت و نیم است. قبرستان کنگ دیگر جاذبه تاریخی این روستاست که بر روی تپه مشرف به روستا واقع شده است و دارای سنگ قبرهای با ارزشی است.

اکثر سنگ قبرها از جنس شیست است و بر روی هر قبر، دو سنگ قبر قلوه ای شکل قرار داده شده است. تاریخ قبرها بیشتر به هجری قمری است و علامت مخصوص هر متوفی به شکلهای گوناگون از جمله شانه و صورت بر روی آنها حک شده است. مسجد و تکیه ۱۵۰ ساله‌ای که در روستا کنگ واقع شده است و از دیگر بناهای کهن این روستا است.


(( در شبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))

 

 روستای کنگ (ماسوله دوم) روستای کنگ (ماسوله دوم)       روستای کنگ (ماسوله دوم) روستای کنگ (ماسوله دوم)

 

 روستای کنگ (ماسوله دوم) روستای کنگ (ماسوله دوم)       روستای کنگ (ماسوله دوم) روستای کنگ (ماسوله دوم)

 

 

آخرین بروز رسانی مطلب در دوشنبه ، 16 تیر 1393 ، 08:51
 
کوه جوپار مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
يكشنبه ، 15 تیر 1393 ، 20:38

کوه جوپار، در جنوب شهر جوپار (از شهرستان کرمان) و در ۴۳ کیلومتری جنوب شرقی کرمان قرار دارد. برف‌های این کوه حتی در تابستان نیز آب نمی‌شود.کوه جوپار در موقعیت جغرافیایی N2954 E5712 در استان کرمان واقع است.

منطقه کوه جوپار طی مصوبه شماره ۳۳۹ شورای عالی محیط زیست (کمیسیون زیر بنائی دولت) مورخ ۱۳۸۹/۹/۲۲ با وسعت ۸۳۳۸۶ هکتار بعنوان منطقه حفاظت شده به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته است. منطقه حفاظت شده کوه جوپار در جنوب شهر کرمان واقع گردیده و از شمال به شهرهای ماهان و جوپار، از غرب به روستای بهرامجرد و از جنوب غربی به راه آهن کرمان بم منتهی می شود.

حدود اربعه و مرزهای منطقه عبارتند از: شمالا: از جاده آسفالته بهرامجرد – کرمان در امتداد ریل راه آهن به سمت رودخانه حسن مال، جاده خاکی محل دفن زباله، شش مقسم، در امتداد جاده جوپار – ماهان تا ۵۰۰ متری دوراهی لنگر و سپس در مسیر جاده خاکی به سمت روستای کهنوج، بی بی گرامیه، ترجگان، تا آبادی کوپنگ. شرقا: از آبادی کوپنگ در امتداد جاده خاکی روستایی به سمت روغنوئیه، مهدی آباد تا روستای گودر. جنوبا: از روستای گودر در امتداد جاده خاکی مجاور ریل راه آهن کرمان – بم تا روستای حسین آباد. غربا: از روستای حسین آباد در امتداد جاده خاکی مجاور ریل راه آهن کرمان – بم و جاده آسفالته بهرامجرد – کرمان به سمت رودخانه حسن مال.

پست ترین نقطه منطقه با ارتفاع ۱۸۰۰ متر از سطح دریا و بلندترین نقطه، ارتفاعات سه شاخ با ارتفاع ۳۰۰۰ متر از سطح دریا می باشد. پوشش گیاهی منطقه از نوع بوته ای (گیاهان یکساله)، درختچه ای و درختی میباشد. بطور متوسط پوشش جنگلی و گیاهی منطقه بین ۳۵ تا ۵۰ درصد تخمین زده می شود. گیاهان یکساله و داروئی نظیر آلاله، آویشن، درمنه و گیاهان درختچه ای و درختی نظیر افدرا (هوم)، کهکم، پسته وحشی (بنه)، تربیت، تنگس، قیچ، ارچن، بید، بادام وحشی می باشند.

گونه های گیاهی منطقه حفاظت شده کوه جوپار عبارتند از: بادام کوهی، افدرا، پسته وحشی، کهکم، تنگس، تربیت، درمنه، قیچ، آلاله، آویشن، بومادران، کلپوره، زیره سیاه، گون است.ارتفاع کوه جوپار به بیش از ۴۱۳۵ متر می‌رسد که به دارای ستیغ‌ها و دیواره‌های زیبای آن و نیز چشم اندازهای دیدنی و یخچال‌ها می باشد. هر ساله کوهنوردان زیادی برای صعود به این کوه و قله‌های زیبایش به کرمان می‌آیند.

اگر چه تغییرات آب و هوایی و عدم ریزشهای مناسب زمستانی باعث شده که ماندگاری برف بر اندام تنومند و قامت بلند این کوه کمتر از گذشته شود اما هنوز هم با شکوه و زیباست.


(( در شبکه اینترنتی نگاه بیشتر ببینید ))

 

 کوه جوپار کوه جوپار       کوه جوپار کوه جوپار

 

 کوه جوپار کوه جوپار       کوه جوپار کوه جوپار

 

 

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعدی > انتها >>

صفحه 4 از 52