حمایت از کالای ایرانی | سه‌شنبه، ۲۰ آذر ۱۳۹۷

حمیدرضا آیتی ( آهنگری) - نمایش محتوای موسیقی

 

 

حمیدرضا آیتی ( آهنگری)

هنرمندان

حمیدرضا آیتی ( آهنگری)

وی در 7  سالگی به همراه پدر در محافل موسیقی سنتی شرکت می نمود و در 9  سالگی موفق به تهیه ی سنتور شد و تمرین خود را آغاز کرد. در همين سن پدرش را از دست داد!

وی در سن 12 سالگی راهي زاهدان شد و به تحصيل در رشته ی راه و ساختمان پرداخت. در كنار تمرين سنتور  به فکر یادگیری نت و شیوه ی درست نوازندگی افتاد که بدین جهت کتاب استاد حسین صبا را تهیه نمود و مجدانه به تمرین خود ادامه داد.

در سال ۱۳۵۰ به پیشنهاد استاد « غلام عباس ولی پور»  (نوازنده تمبك) و تأیید کارشناس موسیقی « استاد محمد شیرخدایی» ( از آهنگسازان تهران و نوازنده اركستر خواننده قبل از انقلاب ، خانم اشرف السادات مرتضايي بوده است) به ارکستر ملی وزارت فرهنگ و هنر زاهدان پیوست و همکاری خود را با هنرمندان این ارکستر ، اساتید « خدابنده، باباخانی، عباس ولی پور، نصرتی، جلالی، فیروزی،‌ عباس مقیمی، صفوی، رضا هنری، پهلوانی و خواننده ی خوش صدا استاد نورالدین خلعتبری (شاگرد  استاد جلال تاج اصفهانی) » ادامه داد.

یکسال نگذشته بود که موفق به ساخت شعر و آهنگ " تونی عمر و جون مه " (دستگاه شور) و " خوِ شیری – خواب شيرين " (مایه ی بیات اصفهان) گردید .

در همين سالها استاد آهنگري همراه با گروه وزارت فرهنگ و هنر زاهدان در جشنواره ی موسیقی یزد با حضور « استاد فرامرز پایور»  به عنوان موسیقی محلی برتر (از بين 9 استان شركت كننده) شناخته شد.اين گروه دو آهنگ سيستاني " توني عمرو جونه مه" و " خواب شيرين"  را با صداي « احمد  نخعي»  (ايشان از دوستان قديمي استاد و از خوانندگان دهه 40 موسيقي سيستان است) و چند آهنگ فارسي با صداي « نورالدين خلعتبري»  به روي سن برد.

چندی بعد اساتیدی از تهران همچون «احسان ا…خسروی«  و « نادر پوردلجو»   ( براي اطلاعات بيشتر از استاد نادر پوردلجو به  اينجامراجعه كنيد ) نیزبه عنوان کارشناس موسیقی به این گروه پیوستند.

شهرت و آوازه ی استاد  آیتی در سال ۱۳۵۴ موجبات آشنایی استاد علی شهری(خواننده) را ایجاد نمود که همکاریشان تا سال ۱۳۵۷ به طول انجامید.در اين دوره مي توان به سرپرستي اركستر ، ساخت شعر و آهنگ « مه لقا، جدائي و زبوُن عاشق (وَقدره كه ترَه دوس دارُ ) » اشاره كرد كه شعر آن باهمكاري مرحوم علي شهري سروده شد.

قدم دیگر استاد آیتی در خدمت به موسیقی سیستان ساخت پیش درآمد، اصلاح و تنظیم (نگارش نت آهنگها) آهنگ های قدیمی محلی سیستان با نام های « يارخدا خدا، وَ پشت بوم خورا جا کو گل مه، دلبر شیری، مه و بازار مرو » یاد کرد که توسط خواننده های دیگری نیز همچون محمد علی گرگیج، احمد نخعی و غلامرضا شریف اجرا گردید.

هفت سال از قرارداد استاد با وزارت فرهنگ و هنر و مرکز آموزش موسیقی زاهدان می گذشت که در سال ۱۳۵۷ به منظور انجام خدمت سربازی به زابل مي رود و در سال 1359 براي ادامه تحصیل در رشته راه و ساختمان راهي اصفهان شد و در آن جا فعالیت هنری خویش را ادامه داد.

در سال ۱۳۶۳ به زادگاهش بازگشت و دفتر فنی ساختمان تاسیس کرد. پس از دو سال تجربه و تلاش (اجرای پروژه های دولتی و مدرسه سازی) در وزارت راه و ترابری استخدام شد و در پروژه ی جاده سازی زابل- نهبندان کمر همّت بست. وي  به پیشنهاد « بهروز شبستری»  (خواننده سيستاني ) برای آهنگ های قدیمی محلی "برادر نازنینه"(دستگاه شور) و "عزیز جو شهربانو" (دستگاه سه گاه) پیش درآمدی ساخت و آن را برای ارکستر تنظیم نمود که در رادیوی زابل اجرا گشت. از جمله هنرمندان دیگری که در اين دوره او را یاری کردند، می توان از اساتید « ابوالحسن افشاری»  ، « صفت گل» ،  « سلطانعلي خواجه» (نوازندگان ويلن) و « عباس باقری» شاعر نام آوازه سيستاني نیز یاد کرد. پس از آن براي  همکاری با اداره ی ارشاد و فرهنگ اسلامی زابل دعوت شد  و ضمن تدریس موسیقی موفق به ساخت آهنگ حماسی و ماندگار  « اي بلندِ سرفراز ایران من»  با شعري از عباس باقري شد. كه بارها توسط دانش آموزان و دانشجويان اين خطه به روي سن رفته است.

بار دیگر جهت اجرای دو تصنیف به همراه برادرش علیرضا آهنگری (خواننده) به صدا و سیمای زاهدان دعوت شد.

از اقدامات بزرگ و مهم  دهه شصت این استاد نواختن ردیف های هفت دستگاه موسیقی استادان « میرزاعبدالله » و « ابوالحسن صبا»  و ضبط در شش کاست و سه نسخه  بود که توسط هیئت داوران به سرپرستی استاد « داوود گنجه ای»  تأیید و در آرشیو موسیقی تالار وحدت تهران جهت استفاده ی علاقه مندان عرضه می گردد.

در سال ۱۳۷۳ ساكن مشهد شد و با استاد عظیمی ( رئیس انجمن موسیقی ) آشنا شد و به همکاری با انجمن موسیقی آنجا پرداخت و آهنگ های محلی و فارسی مختلفی از جمله "خواهد آمد" (مایه ی ابوعطا – سروده ی استاد قهرمان) را برپایه ی ترویج فرهنگ مهدویت ساخت و چندین بار جهت اجرا در خارج از کشور توسط گروهی که خود تشکیل داد (استاد دلشادی و …) به خوانندگی مهدی حسینی(از خوانندگان مشهد) به روی سن رفت . همچنین صدا و سیمای خراسان از محظر استاد آیتی بی بهره نبود چنان که در مناسبت های مختلف (اعیاد و سوگواری ها) ایفای هنر کرد، از جمله به سفارش این سازمان بر اشعار استاد اکرامی آهنگ هایی آیینی در وصف سرور و سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله حسین ساخت. همچنين به اجرای ساخته های خود (با گروه های مختلف و سرپرستی خویش)در مجامع هنری می پرداخت. او نیز به حمایت از بیماران هموفیلی ، کلیوی و… چندین بار بر روی سن رفته است .

وي در دهه 70 طي سفرهايي همچنان براي انعقاد قرارداد همكاري با اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي زادگاهش، به زابل سفر مي كرد.

در سال ۱۳۹۱طلايي ترين اقدام دهه هفتاد خويش را به سرانجام رساند و  تعدادی از آهنگ های ساخته ی استاد درکتابي باعنوان  « ۲۴ قطعه برای سنتور»  چاپ شد.

ايشان علاوه بر فعاليت  موسيقي ، در دوران جواني در زمينه بازيگري و موسيقي تئاتر نيز فعاليت داشته است.